IJdele jonge slechtvalk

Junior poseert

'Vanavond zat het "kleine valkje" (Junior) bij ons weer op de balk. 
Hij liet zich uitgebreid fotograferen, zelfs met het raam open, en de grote telelens op zich gericht. 
Het is echt een prachtbeest geworden!'
Aldus Harm Rutten, die deze foto's maakte en ter beschikking stelde.

Westpoint vanuit de lucht

Onze Toren als middelpunt

Onze medebewoners Irene en Harm Rutten zijn recent op vakantie geweest en vlogen van Schiphol naar Italië. In een onbewolkte lucht kwamen ze over Tilburg heen en maakten ze een mooie foto van "onze" stad en "ons" Westpoint. Je kunt ook het braakliggende terrein van het Spoorpark nog goed zien.  De foto is door Harm gemaakt.

Geslaagde fietstocht 2018

Schitterend weer bij 

13e Westpoint-tocht!

Internationale deelname aan de jaarlijkse fietstocht...!

Pas 10 km in de benen en het is al tijd voor koffie!

Geen misverstand: dit is de groep van Westpoint.

Nog eens 11 km. verder wordt het tijd voor de lunch, met een keuze uit brood met kroketten of  driedubbele uitsmijter.

Bij het opzetten van een parasol steekt Westpoint zelf de handen uit de mouwen. Vele handen maken licht werk, toch...?

Als je iedereen hoort kletsen, kun je veel plezier beleven.

Ook vele nieuwe Westpoint-bewoners fietsten mee en vermaakten zich prima, al dan niet met een klein sigaartje.

En dan vlak voor het einde, als iedereen minstens 40 km. in de benen heeft, is het tijd voor de traditionele Schrobbelèr toch.

Nog ff internet checken dames?

De prijsuitreiking bij Boerke Mutsaers ging met veel omhelzingen gepaard!

Het was zoals altijd: erg leuk.
Dank aan de organisatoren.

Afz. Arnold.

Westpoint weer in de krant

In de serie Heilige Huisjes staat vandaag een paginagroot verhaal in het Brabants Dagblad over het wonen en leven in Westpoint in Tilburg. 

De krant was op bezoek bij Arnold Verplancke en Joke Knoop op de 43ste etage. 

In de rechterkolom staan ook nog twee grote appartementen van Westpoint te koop.

Nieuwjaarsreceptie

Geslaagde nieuwjaarsreceptie 

Westpoint 2018

De nieuwjaarsreceptie 2018 afgelopen zondag in de mooie hal van Westpoint was weer een groot succes.

Onder de bewoners van de Toren en de Wing bevonden zich veel mensen die er nog maar betrekkelijk kort wonen en die zich gemoedelijk en gemakkelijk mengden met de buren van zoveel andere verdiepingen.

Voorzitter Leo Pot van de Vereniging van Eigenaren hield een passende toespraak waarin hij allen dankten die zich het afgelopen jaar weer hebben ingezet om het woongenot in Westpoint te waarborgen en te versterken. 

Op de foto wordt hij aandachtig beluisterd door Leon Popelier en Ton Nelissen achter de bar.

Na zes uur was het de beurt aan de band van Theo Jansen, die urenlang de sfeer er in wist te houden.

Zie ook: http://wijwestpoint.blogspot.nl/2018/01/93-fotos-van-nieuwjaarsreceptie.html

Even voorstellen: Jan en Els de Groot

 Jan de Groot is terug in zijn oude buurt

Het echtpaar De Groot benadrukt het meermalen tijdens het gesprek: “We wonen hier met veel plezier. We komen van een galerijflat. Nu hebben we maar vijf appartementen op de verdieping en dat is heerlijk stil. Het is een prachtig appartement en er wonen aardige mensen in Westpoint. We hebben goeien aard.”

Maar toch….waren ze het liefst in de Mozartflat blijven wonen. Bijna tien jaar hebben Els en Jan de Groot (beiden 70 jaar) op de tiende verdieping van de grote flat in Tilburg Noord gewoond. Ze willen niet veel kwijt over hun vertrek uit de Mozartflat. Kort gezegd: ze waanden zich niet veilig in de flat en ze zijn bang dat de geschiedenis zich herhaalt. Het echtpaar beperkt zich tot de term ‘overlast’ in de Mozartflat. “Het  is een bizar verhaal.”

Westpoint

In februari 2017 betrok het echtpaar de woning in Westpoint met uitzicht op het kruispunt van de Ringbaan West en de Hart van Brabantlaan. Jan de Groot is teruggekeerd naar de wijk van zijn jeugd. Zijn moeder had een winkeltje in klein textiel in de Boomstraat, hij ging naar de Heilig Hartschool en vervolgens naar het toenmalige klein seminarie aan het Columbusplein omdat hij priester wilde worden. Zijn gymnasiumopleiding strandde in het zevende leerjaar en Jan moest geld gaan verdienen, aanvankelijk bij de Steenhandel in de Willem II straat en na twee jaar bij wijnhandel André Kersten. Hij heeft er 43 jaar als administrateur gewerkt, tot aan zijn pensionering.

En nu is hij als secretaris druk met de administratie van een kerkkoor. Bovendien is hij tenor bij twee zangkoren. Andere hobby’s zijn fietsen, wandelen en beeldende kunst. Hij heeft elf fotoboeken over Rembrandt gemaakt. “Ik wil graag nog eens een boek over Rembrandt schrijven, maar er zijn al zoveel boeken over hem.”

Els

Els de Groot is geboren in Zwolle, woonde in Nijmegen en Tilburg. Ze werkte bij Jans vader in de drukkerij. Vader zorgde er voor dat Jan en Els elkaar ontmoetten bij een dansavond. In 1972 zijn ze getrouwd. Het echtpaar heeft een zoon en twee kleinzonen. Twee dagen in de week passen Jan en Els op de kleinkinderen. Els de Groot leest graag en veel, maar haar grote hobby was borduren. Haar gezondheid laat het echter niet meer toe om die talloze kleine steekjes te maken. In het appartement hangen enkele ingelijste borduurwerken, onder meer de Nachtwacht, speciaal voor Jan. Beiden bezoeken graag musea, houden van films en gaan graag naar tuincentra. Zonder tuin? Els: “Er is zoveel te zien, we komen nooit met lege handen terug.”

Waarom hun oog op Westpoint viel? De ruimte met plaats voor alle meubels. “We hebben veel appartementen bezocht, tot in Alphen toe. We zijn ook in de Wing gaan kijken en dat zag er trouwens ook goed uit.” Uiteindelijk viel het oog op een appartement op de vijfde verdieping in de toren. Het echtpaar prijst de goede isolatie tegen koude en geluid. En natuurlijk is de ligging een groot voordeel. De bus stopt voor de deur, te voet en met de fiets zijn ze in een mum in de binnenstad. Bovendien kenden ze al enkele mensen in de flat.

Positief

Wat kan er beter in Westpoint? “We wonen nog te kort hier om dat te kunnen zeggen”, antwoordt Jan diplomatiek. Els vult aan dat ze alleen positieve ervaringen heeft. Favoriete plek voor haar is aan de grote tafel of op de bank, met een boek. Jan zit graag in zijn werkkamer en steekt veel tijd in de zangkoren. “We vervelen ons nooit. We hebben het drukker dan ooit.”

In de Mozartflat verrichtte het echtpaar vrijwillig hand- en spandiensten. Voorbeeld: in de decembermaand versierden ze samen met andere bewoners de hal van de Mozartflat. Ook voor Westpoint wil het echtpaar zich inzetten, maar nu nog even niet. “Zodra het rustiger is in ons leven”, klinkt het eensgezind.

Tekst: Joke Knoop

Portret Marjon van der Maat

Veiligheid, image en communicatie

zijn speerpunten van secretaris

Marjon van der Maat is gekozen tot secretaris van het VVE bestuur Westpoint Tower. 

Marjon van der Maat (51) kijkt vanaf haar appartement op de 39^e verdieping uit op ‘haar’ stad. Ze is er geboren, getogen en gebleven. Tien jaar geleden verhuisde ze met haar man Erik van een tweekapper met voor- en achtertuintje naar Westpoint. Ze heeft er nimmer spijt van gehad, want elke nieuwe dag is het uitzicht weer een verrassing. 

Ze wijst naar het uitzicht: “We hebben hier de grootste voortuin. Het weer is het mooiste, dat is zo bepalend. In het begin heb ik een half jaar lang elke ochtend op hetzelfde tijdstip dezelfde plek gefotografeerd en op FB gezet. Het is een prachtige fotocollectie. Elke foto is anders.”

“We zien de stad in alle seizoenen, we zien de stad vergroenen in de lente en zomer, we zien de herfstkleuren en de kale stad in de winter. We zien de veranderingen en nog steeds ontdekken we nieuwe dingen.” 

Ze is enthousiast over haar appartement, terwijl tien jaar geleden geen haar op haar hoofd dacht aan wonen in Westpoint. Het was Hongkong dat de ogen opende: vakantie, logeren bij vrienden op de 27^e etage in Hongkong. Zij en haar man Erik stonden voor het raam en bewonderden de miljoenenstad aan hun voeten. Vanaf dat moment wisten ze dat ze een appartement wilden met overweldigend uitzicht. Terug thuis bezochten ze meerdere hoogbouwcomplexen. Hun zoektocht kwam ten einde toen ze in Westpoint wederom voor het raam stonden.

Imago

Westpoint, zo weet Marjon van der Maat, heeft geen goed imago in de stad. “Mensen vinden het een raar groot blok beton.” Ze weet ook dat de kijk op Westpoint verandert zodra iemand binnen is geweest. Een van haar aandachtspunten is het verbeteren van de beeldvorming. De andere speerpunten zijn veiligheid en communicatie.

Marjon van der Maat hecht belang aan een goede communicatie tussen bestuur en bewoners, met als uitgangspunt gelijkwaardigheid. “Er is hier geen hierarchie. Hier is niemand de baas. We moeten het samen mogelijk maken om fijn te wonen en dat vergt nogal wat van iedereen. Een voorbeeld: als er klachten zijn over rotzooi in de garage dan ruim je dat op of je spreekt er elkaar op aan.”  Dat mensen daarvoor terugschrikken, heeft volgens haar met gevoel van onveiligheid te maken. 

Marjon van der Maat streeft er naar dat gevoel van onveiligheid weg te nemen. Hoe? Kort samengevat: een betere camerabewaking, deuren en de garagepoorten die sneller sluiten, opletten wie er binnen komt.”

Het verbeteren van communicatie, veiligheid en beeldvorming vraagt om een lange adem. Heeft ze die? “Ik ben wel iemand die doordouwt, een doorzetter. Ik kan goed luisteren en tegelijkertijd grenzen stellen.” 

Die vaardigheden passen bij haar functie als afdelingshoofd dienstverlening bij de gemeente Tilburg. Zij is verantwoordelijk voor alle producten en levering daarvan, die de burger bij de gemeente kan halen. Dat varieert van verkiezingen, bouwvergunningen tot trouwen, paspoortuitgifte.  

Marjon van der Maat heeft een grillige loopbaan. 

Geschoold aan het conservatorium in klassiek ballet, danseres bij het Danserscollectief totdat een hernia haar mogelijkheden beperkte.  “Het is bij mij alles of niets” en ze besloot het roer om te gooien. Ze studeerde pedagogiek en onderwijskunde met als oogmerk om bij een bedrijf in opleidingen te beginnen. Het liep anders: na negen maanden uitzendwerk werd ze manager bij Randstad, daarna verandermanager bij de gemeente Oisterwijk. Sinds negen jaar werkt ze bij de gemeente Tilburg.

Bij de vraag naar toekomstplannen, haalt ze de schouders op. ‘Ik volg niet zo’n uitgestippeld pad. Vroeger wel, maar al die plannen liepen op iets anders uit. Dus ik hoop gezond te blijven, gelukkig te zijn en mooie reizen te maken.” 

Haar bucketlist? Mongolië, Tibet, Namibië, Kenia, Alaska, terug naar de VS, Azië.

Tekst: Joke Knoop

Zie ook het eerdere interview met haar partner op deze weblog:
http://wijwestpoint.blogspot.nl/2014/03/erik-van-der-maat.html